เย็นนี้ต้องยืนเบียดเสียดบนรถเมล์อีกวันแล้วหรอเนี่ย เฮ้อ..น่าเบื่อจัง ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะอีก
บ่นไม่ทันไร ก็มีอาแปะแก่ๆคนหนึ่ง ยืนโอ้เอ้บังทางขึ้น ลงรถเมล์อยู่ตั้งนาน
จนกระเป๋ารถเมล์ต้องถามว่าจะลงป้ายไหน ตาลุงคนนั้นก็ไม่ยอมตอบ แถมยังทำสีหน้าไม่พอใจที่กระเป๋ารถเมล์มาถามกวนอารมณ์


สักพักอาแปะเริ่มอารมณ์เสียและพูดจาตอบกลับด้วยความโมโหว่า "เรื่องของอั๊วอ่ะ"
คำตอบของอาแปะทำเอากระเป๋ารถเมล์ฉุนกึก เธอเลยพาลเถียงกันไปมากับอาแปะ
จนผู้โดยสารหันมามองกันทั้งคัน บรรยากาศในรถเมล์เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ
แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังอยากให้ทั้งสองคนเลิกทะเลาะกันเสียทีเหอะ

 

คราวนี้เองอาแปะเริ่มระเบิดลง เพราะกระเป๋ารถเมล์แอบบ่นถึงลุงไป ระหว่างเก็บตังค์ผู้โดยสารด้วย
อาแปะเหมือนรู้ตัวว่าโดนนินทา แกจึงสบถออกมาต่างๆนาๆ จนถึงประโยคนึง ที่ฉันจำได้ดี คือ


"โห วันนี้มันวันอะไรวะเนี่ย" แกตะโดนออกมาอย่างเสียงดัง
สักพักก็มีเสียงของชายคนหนึ่งจากท้ายรถเมล์ตอบคำถามที่คั่งค้างในใจลุงออกมาว่า
"วันอังคารครับ" เงียบไปทั้งคัน


แล้วหลังจากนั้นก็กลายเป็นเสียงหัวเราะ ที่ฉันเองก็หลุดขำออกมาเช่นกัน
ฉันนึกขอบคุณพี่คนนั้นเอามากๆ เพราะคำตอบและความกล้าของเค้าแท้ๆ ที่ช่วยทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที
แล้วอาแปะคนนั้น ก็เหมือนเริ่มรู้ตัวเอง จึงเดินลงจากรถเมล์ไปโดยดี...

Comment

Comment:

Tweet