วิ๊งๆๆๆ วี๊ๆๆๆ
แป๊ะๆๆ แป๊ะๆ จื๋อออออออ.....
เสียงเป๊าะแป๊ะดังสนั่นสะท้านไปทั่วห้องโถง พร้อมประกายไฟวูบวาบตามมาด้วยเสียงอันชวนสยอง
บางครั้งอาจตามมาด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ เสมือนเนื้อย่าง สุกเกรียมๆกำลังดี
สองตาของฉันคอยสอดส่องทุกการเคลื่อนไหวของยุงน้อย มันกระพือปีกบินอย่างร่าเริงในความมืดตามเงาโต๊ะ
บินโฉบไปโฉบมา เกาะแกะเนื้อตัวฉันเล่นๆบ้าง ให้เกิดความรำคาญกายและใจ
แรกๆนั้นฉันดูเหมือนจะทนความรำคาญได้อยู่ แต่แล้ว...


ฉันก็เริ่มทนกับพฤติกรรมการตอแยของเจ้ายุงไม่ไหวล่ะมั้ง ยิ่งกว่านั้นมันระดมพลพรรคเพื่อนฝูงของมัน
แห่แหนมาจากไหนไม่รู้ ราวกับเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการเริ่มต้นจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ที่พวกมันกำลังรอคอยอยู่
ชักจะอดรนทนไม่ไหวกับความกร่างของเจ้ายุงพวกนี้ซะแล้ว
ต้องมีใครมาสั่งสอนพวกแกซะบ้าง ทันใดนั้นฉันคว้าอาวุธคู่กายนามว่า ไม้ตียุง
ไม้ตียุง นั้นเป็นชื่อที่แสนธรรมดา ไร้ชื่อเล่นแสนกิ๊บเก๋ หรือชื่อภาษาปะกิดให้ดูหรูหรา
มันเป็นเพียงไม้ที่มีรูปร่างละม้ายคล้ายคลึงกับไม้ตีแบดนั่นแล แต่ความพิเศษของมันคือ
ลวดโลหะลักษณะเป็นตะแกรงเรียงร้อยกันอย่างเป็นระเบียบถึง 3 ชั้น คงกะให้ไม่มียุงตัวใดเล็ดลอดออกไปได้
ไม้ตียุงมาพร้อมกับด้ามจับกระชับมือที่มีปุ่มไว้คอยปล่อยกระแสไฟให้วิ่งผ่านไปตามลวดโลหะเหล่านั้น
ฉันแอบทึ่งในนวัตกรรมชิ้นนี้เสียจริงๆ ใครหนอมันช่างคิดค้นขึ้นมาได้

 
ยุงนับ 10 บินว่อนฉวัดเฉวียนไปมาอย่างท้าทายมัจจุราชอย่างฉัน
ฉันไม่รอช้า มือกำด้ามไว้กระชับ พร้อมกับกดปุ่มเปิดกระแสไฟเตรียมทำงาน
ยุงฝูงแรกบินโฉบมาจากทางด้านข้าง ฉันตวัดข้อมืออย่างรวดเร็ว จนได้ยินเสียงแป่ะ...เป็นเสียงแรก
ซ้าย 5 ขวา 3 เสร็จไป 1 ฉันไม่รีรอให้มันได้ตั้งตัวหรอก
คราวนี้ฉันใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ปัดพวกมันออกห่างตัว เมื่อพวกมันพยายามเข้ามารุมตัวฉัน
ฝูงยุงเริ่มแตกแถว เพราะมือที่ฉันปัดไป นั่นไง 2 ตัวนั้น ฉันเหวี่ยงแขนอย่างสุดแรงไปหาพวกมัน
เปาะ แปะ .. ฮ่าๆ เคลียร์ไปอีก 2 เหลืออีก 6 ตัวสินะ มะเข้ามาเลยถ้ากล้าจริงน่ะ
ฉันยั่วมันเล็กน้อยด้วยท่อนขาที่เกือบเรียวงาม มันเอี้ยวตัวกลับมาฉันอีกครั้ง
ฉันขยับขาซ้ายหลบไปอย่างรวดเร็ว และเอาหน้าไม้มาดักรอพวกมันไว้ นั่นล่ะพวกมันเบรคไม่อยู่หรอก
ฮ่าๆๆ จะหนีไปไหน แปะ แป่ะ เปาะ..เกิดประกายไฟขึ้นเนื่องจากการช็อต จนทำให้บางตัวส่งกลิ่นเหม็นไหม้ตามมา
ทีนี้เหลืออีก 3 ตัว ฉันคำนวนในใจ
แต่เท่าที่เห็นมีเพียง 2 อืม สงสัยอีกตัวคงกลัวหัวหดแล้วมั้ง ถึงได้หนีกลับไปแล้ว
ฉันหันตัวกลับทันทีเมื่อรู้ว่าอีก 2 ตัวมันหลบอยู่ข้างหลัง คิดรึว่าจะหลบพ้นน่ะ
ฉันเงื้อหน้าไม้และหวดลงไปราวกับเสิร์ฟลูกเทนนิสด้วยความเร็ว250กิโลเมตร/ชม.อย่างแอนดี้ ร็อดดิค
เปรี๊ย แป๊ะ..... จบเกมเสียที ด้วยสกอร์สุดเพอร์เฟค0/40
ฉันหอบเล็กน้อยจากเกมล่าชีวิตเมื่อตะกี๊ กลุ่มควันลอยคว้างในอากาศพร้อมกับกลิ่นไหม้จางๆ
ฉันก้มหน้ามองดูพื้น ซึ่งขณะนี้เต็มไปด้วยศพยุงเกือบสิบกระจัดกระจายไปทั่ว


ฉันมองไม้ตียุงในมืออีกครั้ง  ฉัน  ฉัน เมื่อตะกี๊ฉันทำอะไรลงไป...ฉันหอบเล็กน้อย

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณสำหรับความรู้ครับ

#6 By ciin (124.122.196.219) on 2011-05-28 01:47

confused smile 555+

#5 By Human on 2009-09-02 15:05

ลองไปลงแข่งวิมเบิลดันดูมั้ยคะ - -

#4 By -=[BlueBlood]=- on 2009-08-30 17:57

ฮ่าๆๆ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
เป็นเรื่องแต่งเล่นๆ ค่ะ
จริงๆ ฆ่าไม่เยอะขนาดนั้น อุ๊ย.. ความลับเปิดเผย อิอิopen-mounthed smile

#3 By (118.174.107.75) on 2009-08-30 17:22

sad smile

ฆ่าสัตว์เป็นบาปนะตัวเอง

#2 By mini-teddy on 2009-08-30 17:05

ฆะ....ฆาตกร !!!

ข่าวด่วนครับ พบฆาตกรสังหารหมู่อยู่ที่ไหนสักแห่งในประเทศไทย อาวุธสังหารคือไม้ตียุงหน้าตาเหมือนไม้เทนนิส ดูจากศพแล้วคาดว่าน่าจะถูกของแข็งฟาดจนเสียชีวิต บางตัวมีร่องรอยการถูกเผาไหม้ เวลาการตายยังไม่แน่ชัดเพราะชันสูตรไม่ได้ (สะกดถูกป่ะเนี่ย)

วันนี้สวัสดี นายกิตติรายงานสดจากเอ็กทีน
อย่าปล่อยให้จขบลอยนวล

(me/ โดนไม้ตียุงจากจขบฟาดหน้า)
แว้กก ล้อเล่นนะค้าบบ

#1 By SILY on 2009-08-30 16:16